De vrouw die wilde afrekenen

Ebook De vrouw die wilde afrekenen Zondag 22 oktober, ziekenhuis Karolinska, Solna

Hij zweefde ergens in het donker, schommelde gewichtloos in een vreemd soort nacht. Zijn wereld had geen begin, geen einde. Bestond hij eigenlijk wel? Misschien was deze dichte duisternis wel het niets. Toch bevond hij zich ergens en hij was er zich vaag van bewust dat hij door iets werd voortbewogen, wiegend door de ruimte. Of door het niets. Was dit nu een bijna-doodervaring? Balanceerde hij op de grens van leven en dood, een niemandsland waarbij je niet weet of je je aan deze of aan gene zijde bevindt? Was hij misschien al dood? Eigenlijk was het geen onaangenaam gevoel, hij had geen pijn, voelde sowieso niets, had alleen het besef in een grote zwarte ruimte zacht te worden gewiegd. Als het wiegen zou ophouden, zou hij dan ophouden te bestaan? Was die schommelende beweging het leven zelf? De laatste seconde van zijn leven? Maar hij dacht toch nog. En als je kon denken moest je toch ook leven. Die redenering klopte toch? Maar toen hij probeerde na te gaan waaraan hij dacht, realiseerde hij zich al snel dat hij aan niets anders kon denken dan aan die schommelende beweging. Was dat überhaupt wel denken? Was er niet iets meer, kon hij zijn gedachten niet op iets anders richten? Hij probeerde het, probeerde het … maar hoe doe je zoiets, hoe probeer je zoiets? Het was onmogelijk. Er was niets anders dan die vreemde donkere nacht en dat vreemde bewegen.
Verpleegster Antonia Capucci en haar even oude collega stonden bij de brancardingang op het dak van het ziekenhuis. Ze wachtten. Hun ogen gericht op het donker boven hen. Maar omdat ze verblind werden door het felle licht van de schijnwerpers rond het helikopterplatform, zagen ze weinig Nog voor ze hem zagen, konden ze hem duidelijk horen. Het doordringend geraas van de motoren en het zwiepen van de rotorbladen door de lucht, daar ergens boven hun hoofd in de pikdonkere nacht. “Ik bel de OK even”, zei haar collega terwijl ze naar de telefoon aan de muur liep. Antonia nam op haar papier nogmaals haar summiere aantekeningen door. Man, 44 jaar, hersenletsel, buiten bewustzijn. Politieman, vermeldde de tekst nog. De arts die het transport begeleidde zou hen in de lift naar beneden wel briefen. En opeens hing hij daar laag boven het dak, middenin het felle witte licht van de schijnwerpers, de rode ambulancehelikopter van Falck. Onder het toestel draaide de lucht in heftige cirkels rond en de sterke luchtstroom blies een stuk blauw touw over het dak. De helikopter daalde de laatste paar meter tot hij stevig op het landingsplatform stond. De piloot zette de motor uit en de rotor begon langzamer te draaien. Antonia’s collega zette de deuren van de brancardingang open en de bemanning van de helikopter haastte zich naar de achterzijde van het toestel om de patiënt eruit te dragen. Een politieman die tijdens het uitoefenen van zijn functie gewond raakte veroorzaakte altijd consternatie. Onmiddellijk begonnen de journalisten te bellen, hoewel ze wisten dat het ziekenhuis nooit informatie over het slachtoffer gaf. Het gewondentransport kwam van Gotland, maar dat stond niet in haar papieren. Om er zeker van te zijn dat ze de juiste gegevens van deze patiënt had, vergeleek ze het sofinummer op het plastic armbandje dat ze om zijn pols zou doen met dat op het formulier. Ook checkte ze zijn naam. Fredrik Broman. Die moest ze proberen te onthouden.

**********

Op een grote verbouwde boerderij in Levide op het Zweedse eiland Gotland worden twee lijken gevonden. Een vrouw die met één messteek om het leven is gebracht en een man wiens lichaam onherkenbaar is verminkt. Als ze worden gevonden, naast elkaar op de met bloed besmeurde parketvloer van de woonkamer, zijn ze al twee dagen dood. De huiseigenaar, Arvid Traneus, is kort daarvoor teruggekeerd uit Japan nadat hij daar enkele jaren heeft gewerkt als consultant van een groot internationaal bedrijf. Omdat de dode vrouw geïdentificeerd wordt als Arvid Traneus` echtgenote, gaat de recherche er aanvankelijk van uit dat de onherkenbare dode haar man is. Maar als blijkt dat de vermoorde man niet Arvid, maar zijn neef Anders Traneus is, neemt het onderzoek een dramatische wending.

**********

Håkan Östlundh is terug met het vierde deel van de serie over inspecteur Fredrik Broman en zijn collega`s bij de recherche in Visby. Evenals de vorige delen, De duiker, Stank en Terreur, speelt het verhaal van "De vrouw die wilde afrekenen" zich af op het idyllische, maar geïsoleerde Zweedse eiland Gotland, waar het moeilijker blijkt het verleden van je af te schudden dan in de grote stad.

Håkan Östlundh

Håkan Östlundh (1962) is geboren in een academisch milieu in Uppsala, even ten noorden van Stockholm. Hij groeide op in Stockholm, waar hij nog altijd woont.
Zijn jeugd werd beïnvloed door de betrokkenheid van zijn ouders bij de Sociaal Democratische partij.
Östlundh studeerde vergelijkende literatuurwetenschap en informatietechnologie aan de Universtiteit van Stockholm. Hij debuteerde als schrijver in 1981 met een jeugdroman en werkte daarna als journalist voor de grootste Zweedse krant Dagens Nyheter. In de jaren negentig was hij actief als scriptschrijver voor de televisie en publiceerde hij zijn eerste thriller, Eiland van de angst (Släke), over inspecteur Fredrik Broman op het Zweedse eiland Gotland. In dezelfde serie volgende later De duiker (Dykaren), Terreur (Terror), De vrouw die wilde afrekenen (Blot) De indringer (Inkräktaren), De man op de bodem (Laglöst land). Mannen zonder gezicht (Männer ur mörkret) is zijn zevende thriller in deze reeks, die door pers en publiek goed is ontvangen en waarvan in Scandinavie in korte tijd bijna 60.000 exemplaren werden verkocht.
In het Nederlandse taalgebied worden de boeken van Östlundh vertaald door de scandinavist Ron Bezemer en uitgegeven door uitgeverij de Rode Kamer.
Östlundh is getrouwd met grafisch ontwerper Lotta Kühlhorn; ze hebben drie zoons. Michel Houellebecq en Patricia Highsmith rekent Håkan Östlundh tot zijn favoriete auteurs. Toen hij vijftien was spijbelde hij van school om de boeken van Sjöwall en Wahlöö te lezen.

Recensies

Een thriller volgens beproefd Zweeds recept: geloofwaardige karakters, een bloedstollend verhaal en een perfect gecomponeerde plot.
Door: Maria Lindgren, Svenska Dagbladet
De spanning zit hem in de gelaagdheid van zeer korte hoofdstukken, waarin de auteur de gebeurtenissen naar een climax opbouwt en in ieder hoofdstuk varieert in personages, locaties en tijdstippen. Dat klinkt ingewikkeld en is het in aanvang ook, maar iedereen vervult een rol en alles doet ertoe. Bovendien wakkert elke verandering een nieuwe invalshoek aan, met verrassende plotwendingen en dito onthullingen. De pathologische toelichtingen zijn deskundig, de onthullende plot is in zijn eenvoud prachtig en ondanks zijn gruwelijkheid ook begrijpelijk. De Scandinavische schrijfstijl wordt doorgaans gekenmerkt door soberheid en fraaie sfeerbeelden. Ook Östlundh beheerst de kneepjes van het vak, want de vredige beschrijving van het eiland, de dorpen en hun bewoners is wondermooi — al lijkt ‘vredig’ in dit verband een contradictie. 4 Sterren ****
Door: Anneke Gielen, Crimzezone.nl
Veilig betalen met Ideal