Eiland van de angst

Ebook Eiland van de angst Op de parkeerplaats bij de badplaats stond een Volvo-stationcar met een skibox op het dak. Hij stond geparkeerd naast het bord met de tekst “Verboden honden op het strand uit te laten”. De auto was blauw en de skibox wit met een zwarte sierstreep. Edvin Gardelin bleef staan en keek boos naar de Volvo, de enige auto op de hele parkeerplaats. De wagen stond daar al lang geparkeerd. Was het twee weken, of was het al drie? Hij wist het niet zeker, maar het was al behoorlijk lang. Hij had het moeten opschrijven. Maar aan de andere kant, toen hij hem had opgemerkt kon hij niet weten dat hij daar zou blijven staan. Hij liep moeizaam naar de Volvo en peuterde voorzichtig met zijn stok in de roestaanslag aan de rechter voorkant. De auto was in een tamelijk slechte staat, maar was er niet zo slecht aan toe dat het waarschijnlijk was dat iemand hem daar had achtergelaten. Edvin gluurde door de zijruit aan de passagierszijde en maakte met zijn hand een schaduw om de weerkaatsing van de zon op het glas weg te nemen. Er was niet veel te zien. Tussen het dashboard en de voorruit zat een parkeerkaart geklemd. Steunend op zijn stok deed hij moeizaam een paar stappen naar voren. Onderaan op de parkeerschijf was het bovenste deel van een tekst te zien die hij na een tijdje kon ontcijferen: “Haninge Centrum”. Iemand van het vasteland dus, wat hij al had vermoed.

Er kwam een onaangename windvlaag vanaf het strand. Zeewier. Rottend zeewier of ‘ släke ’ zoals het in het dialect van de Gotlanders heette. Een beetje weeïge geur, die je zonder waarschuwing overviel. Het was nog zo niet lang geleden dat het strand voor het toeristenseizoen was schoongemaakt, maar wat hielp het? Met een krachtige wind uit de goede, of beter gezegd de verkeerde richting lag het strand binnen een dag weer vol zeewier. Een metersbrede, stinkende wal langs de vloedlijn.
Edvin keerde zijn rug naar de wind en liep steunend op zijn stok naar huis. Hoe dan ook, dat met die Volvo, dat hoorde niet. Hij moest de politie bellen, ja dat zou hij doen.

**********

Inspecteur Fredrik Broman is zojuist met zijn gezin van Stockholm verhuisd naar Gotland, het populaire vakantie-eiland voor de Zweedse kust, waar hij zijn eerste zomer dienstdoet bij de recherche in Visby. Op een avond wordt hij gebeld door een oude man die klaagt dat er bij het strand al een tijd lang een fout geparkeerde Volvo staat met een skibox op het dak. Bij de auto ruikt het vreemd. Naar rottend zeewier.

Aarzelend, met tegenzin en een enigszins ongemakkelijk gevoel rijdt Fredrik naar het strand om een kijkje te nemen. De oude man blijkt gelijk te hebben. Er hangt een extreem onaangename lucht rond de auto. Eén blik in de witte skibox is voldoende om te weten waar de stank vandaan komt. Er ligt een dode man in, of wat er van hem over is.

Dit is het startsein voor een hectische jacht op een wrede moordenaar. In de krantenkoppen van die zomer verandert het anders voor talloze Zweden zo paradijselijk Gotland in "Het eiland van de angst". En als Fredrik en zijn gezin beseffen dat de veroorzaker van die angst ook hun privé-leven binnendringt, verandert hun droom over Gotland in een nachtmerrie.

Håkan Östlundh

Håkan Östlundh (1962) is geboren in een academisch milieu in Uppsala, even ten noorden van Stockholm. Hij groeide op in Stockholm, waar hij nog altijd woont.
Zijn jeugd werd beïnvloed door de betrokkenheid van zijn ouders bij de Sociaal Democratische partij.
Östlundh studeerde vergelijkende literatuurwetenschap en informatietechnologie aan de Universtiteit van Stockholm. Hij debuteerde als schrijver in 1981 met een jeugdroman en werkte daarna als journalist voor de grootste Zweedse krant Dagens Nyheter. In de jaren negentig was hij actief als scriptschrijver voor de televisie en publiceerde hij zijn eerste thriller, Eiland van de angst (Släke), over inspecteur Fredrik Broman op het Zweedse eiland Gotland. In dezelfde serie volgende later De duiker (Dykaren), Terreur (Terror), De vrouw die wilde afrekenen (Blot) De indringer (Inkräktaren), De man op de bodem (Laglöst land). Mannen zonder gezicht (Männer ur mörkret) is zijn zevende thriller in deze reeks, die door pers en publiek goed is ontvangen en waarvan in Scandinavie in korte tijd bijna 60.000 exemplaren werden verkocht.
In het Nederlandse taalgebied worden de boeken van Östlundh vertaald door de scandinavist Ron Bezemer en uitgegeven door uitgeverij de Rode Kamer.
Östlundh is getrouwd met grafisch ontwerper Lotta Kühlhorn; ze hebben drie zoons. Michel Houellebecq en Patricia Highsmith rekent Håkan Östlundh tot zijn favoriete auteurs. Toen hij vijftien was spijbelde hij van school om de boeken van Sjöwall en Wahlöö te lezen.

Recensies

De schrijver slaagt erin een intense spanning en een sterk surrealistische sfeer op te bouwen in de anders zo idyllische omgeving als het zomerse eiland Gotland.
Door: Olle Sollerman, Gotlands tidningar
IJzersterke plot. "Eiland van de angst" is een aanrader, zonder de minste aarzeling.
Door: Örjan Abrahamsson, Hallandsposten
Schitterende opbouw van spanning, goed uitgewerkte karakters, kortom een literaire thriller van hoog niveau.
Door: Göteborgs-Posten
Veilig betalen met Ideal