Een prooi van staal

Ebook Een prooi van staal Binnen enkele seconden zou hij sterven, daar was geen ontkomen aan. Die gasten begonnen opnieuw langszij te komen, de motor glanzend in het zonlicht, zo’n grommend racemonster, klaar voor de sprong. Hij was verdomme nauwelijks vijf minuten vrij. Bij het Kurhaus waren ze de weg opgedraaid, het rode stoplicht negerend. Ze hadden even naar binnen gekeken en zich terug laten zakken. Dat was het mooie van de gevangenis: veertien maanden was hij veilig geweest. Oké, de hoge klootzakkendichtheid per vierkante meter, daar had hij aan moeten wennen. Logisch: hij was pianist, geen draaideurcrimineel. Met zijn muziek had hij veel vrienden kunnen maken, onder bewaarders en onder gevangenen. Buiten de gevangenispoort lag dat anders en hij wist waarom. De motorrijder bleef hangen en in de handen van zijn duopassagier weerkaatste iets metaalachtigs het zonlicht. Johan Joosten wierp een snelle blik over zijn andere schouder. Zijn lichaam leek hem te willen toeschreeuwen dat hij bang was. Doodsbang. Hij moest vluchten. Waarheen? Hij zat opgesloten in dat stomme blik. Hij had zich een mooier einde voorgesteld, ergens aan de Middellandse Zee, over pakweg vijftig jaar, oud en versleten. Een natuurlijke dood was niet voor iedereen weggelegd. De riotgun ratelde. Hij gooide zich naar voren en vervloekte zichzelf. Die stomme veiligheidsgordel. Hij zat vast en kogels floten langs zijn hoofd. De Mercedes slingerde van links naar rechts. De banden gilden. Ze schoten de stoep op, tussen twee bomen door. Met een bonk bonk vloog een afvalbak over de motorkap. Struiken zwiepten langs zijn zijraampje en met een schok kwamen ze tot stilstand. In de verte raceten de zwartleren motorduivels door de bocht, op zo’n kamikazemotor. ‘Wie waren die klootzakken?’ Yves liet het stuur bevend los. Een vogeltje hipte over de motorkap en showde zijn verenpracht als volleerd mannequin. Johan bewonderde de kleuren, de fijnzinnige kromming van het snaveltje. Het leven was een wonder en verraderlijk broos. Hij staarde naar een vingerdik gat in de voorruit, een centimeter boven het stuur. Zijn hart bonkte. Hij wist het precies: gedelegeerden van Wongs welkomstcomité. ‘Vriendjes van jou?’ ‘Ik word overal op handen gedragen.’ Yves kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Ja, tussen zes planken.’ Vijfentwintig maart had een heuglijke dag moeten zijn. Half elf ’s morgens en ze hadden op hem geschoten. Het was weer voor koffie op de Scheveningse boulevard. Zijn eerste wandeling langs de vloedlijn, lekker in de zon. Ze zouden hem pas met rust laten als hij onder de zoden lag en daar drong geen zonnestraaltje door.

**********

Hagenaar Johan Joosten (26)is barpianist. Omdat hij niet aan zijn betalingsverplichtingen kan voldoen, wil de Chinese maffia hem elimineren. Om die reden ontvoert hij met drie anderen de staalmagnaat Pieter Commandeur. Maar ondertussen blijft de maffia jacht op hem maken. Krijgen ze hem te pakken voor hij het losgeld heeft kunnen incasseren?
Tegen wil en dank krijgt Johan een band met de staalmagnaat. Als zijn kameraden dat merken, gaan ze hun slachtoffer mishandelen. Commandeur raakt hierbij gewond en biedt Johan vijfhonderdduizend euro om hem te helpen ontsnappen - het begin van een dramatisch plot ...

Wilfred den Hoed

"Een prooi van Staal" is het debuut van schrijver Wilfred den Hoed (52), een voorbeeld van de klassieke laatbloeier. Hij voorzag onder meer in zijn levensonderhoud als postbode, bouwvakker, enquêteur, meteropnemer en verzekeringsagent. Hij was een vrijbuiter en is dat eigenlijk altijd gebleven. Uiteindelijk is hij geland in de wondere wereld van de bibliotheek, waar hij parttime werkzaam is. Na het vwo zette hij zijn eerste schreden in de grotemensenwereld: het verzekeringswezen. Het zakelijke werkklimaat maakte een sterk verlangen naar blauwe luchten in hem los. Als amateurwielrenner heeft hij daar uitgebreid van kunnen genieten. In menig criterium streed hij om de ereplaatsen met jongens die later furore maakten in de Tour de France. In die tijd heeft hij één jaar Nederlands gestudeerd. De vrouw met wie hij alweer meer dan twintig jaar samenleeft is zijn grote liefde. Daarnaast heeft hij nog een andere passie: schrijven. Zijn leraar Nederlands op de middelbare school was de inmiddels overleden schrijver en levenskunstenaar Lode Bisschop, met wie hij jarenlang bevriend was. Diens inspirerende lessen droegen er zeer toe bij dat hij belangstelling kreeg voor literatuur.

Recensies

Spanning van begin tot einde, verhaallijnen goed met elkaar verweven en ook nog voldoende plezierige humor.
Door: Hans ter Mors, Script Noordwijk
Je hebt een fantastische stijl van schrijven. Ik heb het in een adem uitgelezen.
Door: Ilse Karman, Verbum
Met flair geschreven; goede dialogen.
Door: Henk Apotheker, Script +
Veilig betalen met Ideal